نیم نگاهی به ساعت می‌کنم. هنوز وقت دارم. یه‌ور می‌شوم و روانداز ستاره را تا زیر گردنش بالا می‌کشم لبه‌اش را هم تا می‌زنم. نگاهش می‌کنم. حرکات ریزی در خواب برای خودش دارد. کتاب‌ها و مجله‌هایی که آخر شب روی کلماتشان به خواب رفتم را به همراه بطری آب جمع می‌کنم. آماده می‌شوم. صدقه می‌اندازم و به ماه و ستاره‌ی خانه‌ام نگاه می‌کنم. از خانه می‌زنم بیرون و خودم را می‌اندازم در دل اجتماع. اجتماعی که از امروز شاهد ورود رسمی من{بنده} به دهه چهارم زندگی است. زمان زیادی از سی سالگی تا سی و یک سالگی گذشت.

دو اتفاق مهم داشتم که اولین و مهمترین‌ش آمدن و چراغان شدن دلم با حضور ستاره بود و دومین‌ش هجرتی خودخواسته از جایی و کاری که چهار سال تمام برای به ثمر نشستن و ادامه‌اش رنج بردم. دیگر طاقتم تمام شد. از حساب و کتاب خدا ترسیدم و هجرت کردم. ثمره‌ تحملم سفیدی محاسنم بود و دیدن بی‌کفایتی افرادی که ادعایشان سجاده را می‌سوزاند.
بزرگترین حسرت شخصی‌ام (سوای خانواده‌ام و تلاش برای معاش بهترشان) کلمه‌هایی هستند که نخواندمشان و حسرت بیشترم کلمه‌هایی که ننوشتمشان.
کلمه و حرف‌ها و فهمیدن‌ها جان آدم را را ‌می‌سوزاند. صداقت و حقیقت در جایی که باید سیاستمدار دروغ‌گو و مدعی پوشالی باشی یعنی از بین رفتن تدریجی نفس . با افتخار و تمام توانم فریاد می‌زنم که به این ریاکاری‌ها، رابطه‌بازی‌ها و دروغ‌گویی‌ها مومن نیستم. از خدا و حق او و حق الناس هم که به گردنم باشد می‌ترسم. امام حسین را دوست دارم اما نه فقط در محرم و مشکی پوشیدن‌های اداره‌جاتی. امام رضا را دوست دارم که حس می‌کنم پشت و پناهی محکم است. با اصول و عقایدی که برای به دست آوردنشان جان کندم، صفا می‌کنم. زندگی می‌کنم. تلاشم برای بهتر شدن است.
زندگی را با تمام الزاماتش باید قبول کرد. چاره‌ای نیست... خدایا! الحمدالله...
 

یادداشت سال قبل

یادداشت دوسال قبل