.واحد عمومی

آقا

هفت‌سنگ

دکتر دل

مشرق

یاران جوان آقاموسی

استاد فرشچيان

شانا

اقتصاد پنهان

آوینی

کادر

مهر

خبرآنلاین

مدیانیوز

پارسینه

نت برگ

شرق

نامه

شعبانعلی

تخفیفان

دوربین.نت

 

.....................●●...

 واحد تخصصی

شیرینی خانگی ستاره

دیجی‌کالا

ارانیکو

یک پزشک

کافه کتاب

فرهنگ و ارتباطات

نمایندگی مجاز

فوتبال

کتاب‌خانه شیعه

امروز چی می‌خونه؟

داستان

.....................●●...

 واحد برادران

سیاه مشق

... و غیره

صندلی دو نفره

گوریل فهیم

بابای باران و تابان

اکبر

کلاش دیجیتالی

نگاه مشرقی

سپیدار

سعید با خودش

مهدی طناز

جستار

از هیچ کجا

گرگ بیابان

ع‌ش‌ق

کرگدن

گاوخونی

تخته سیاه

ناسور

به این ترتیب

شمرشناسی

پلخمون

یادداشت های شبانه

نشانی

ساده دل

حاج خلیل

عبید شاکی

شگفت بچه

صعب روزي

مداد سیاه

سبد

blueland

سيم آخر

اتاق 203

روح تکانی

چشم‌هايش

سیاوشون

آرمین

پسرک

خلوت انس

واران

تبعیدی خودخواسته

اون و خودش

روستای فطرت‌آباد

تاکسی‌نوشت

بی‌سایه‌بان

ژانرشناسی

 

.....................●●...

 واحد خواهران

ماه عاشق

قمار عشق

ليلي

اتوپيا

دخترم ستاره

هوای خنک استغنا

پاگرد

سوگلی

سازدهنی

صدای بال پروانه

سارایی عمو

خاتون

شکر و طوطیان هند

هديل

دل نوشته‌ها

حرمت چشمان

گلاره و نارنج طلا

تسنیم

ورود ممنوع

بام راحل

لیلای لیلی

قاریناز

مکث

قدغن

مسطتاب زندگی

.....................●●...

پرشین بلاگ

...........................

 

 

    ? باران خلاف نیست...

اصیل باش. اول و آخر کلمه همین است. اصالت داشته باش تا از بی‌رنگی دربیایی. اگر اصل باشی اگر «اورژینال» باشی تازه می‌فهمی بازار و اعتبار داشتن یعنی چه. برند می‌شوی. آن وقت همه شاخص‌هایت ملاک می‌شود. اصیل که باشی خودت هستی. آویزان چهار نفر آویزان‌تر از خودت نمی‌شوی که اشتباهی اعتباری پیدا کردند اما چون اصالت ندارند جوهر خودنویس‌شان ماندگار نیست. یعنی اصلا خط و ربطی ندارند که بخواهند جایی چیزی از خودشان یادگار بذارند. اصیل که باشی دولت‌ت می‌شود دولت پاینده. شانه‌هایت می‌شود شانه‌های کوه و تکیه‌گاه آدم‌‌هایی که قسمت و مقدر است تو پشتیبان‌شان باشی.
اصیل که باشی سینه‌ات می‌شود دریا. دیگر ناله نمی‌کنی هر بدی و زشتی هم که ببینی اجر و منزلت‌ت بالاتر می‌رود. البته اذیت می‌شوی اما از وجودت چیزی کم نمی‌شود. آدم‌هایی که اصالت ندارند زیاد شده‌اند. گرگ‌ند. با بازی روزگار لباس آدم پوشیده‌اند. چند نسل دیگر دوباره گرگ می‌شوند. هرچند حالا هم از دریدن، بنا به خو و خصلتشان، بنا به اصالت گرگی‌‌شان ابا ندارند. تیکه‌ای گیرشان بیاید و چنگال‌شان برسد پوزه‌شان خونی می‌شود.
اصیل که باشی، آدمی. انسانی. مصداق کسانی می‌ِشوی که ایمان آورده‌اند از آن ایمان‌های درست و حسابی. آن وقت ببین دنیا چه رنگی می‌شود. اصیل که باشی از خودت حظ می‌بری. چی بهتر از این؟


 
۱۳٩۱/٦/۱٢ :: ۸:٥٦ ‎ق.ظ بوقت چشم‌هایش...

شاخه گل ()