.واحد عمومی

آقا

هفت‌سنگ

دکتر دل

مشرق

یاران جوان آقاموسی

استاد فرشچيان

شانا

اقتصاد پنهان

آوینی

کادر

مهر

خبرآنلاین

مدیانیوز

پارسینه

نت برگ

شرق

نامه

شعبانعلی

تخفیفان

دوربین.نت

 

.....................●●...

 واحد تخصصی

شیرینی خانگی ستاره

دیجی‌کالا

ارانیکو

یک پزشک

کافه کتاب

فرهنگ و ارتباطات

نمایندگی مجاز

فوتبال

کتاب‌خانه شیعه

امروز چی می‌خونه؟

داستان

.....................●●...

 واحد برادران

سیاه مشق

... و غیره

صندلی دو نفره

گوریل فهیم

بابای باران و تابان

اکبر

کلاش دیجیتالی

نگاه مشرقی

سپیدار

سعید با خودش

مهدی طناز

جستار

از هیچ کجا

گرگ بیابان

ع‌ش‌ق

کرگدن

گاوخونی

تخته سیاه

ناسور

به این ترتیب

شمرشناسی

پلخمون

یادداشت های شبانه

نشانی

ساده دل

حاج خلیل

عبید شاکی

شگفت بچه

صعب روزي

مداد سیاه

سبد

blueland

سيم آخر

اتاق 203

روح تکانی

چشم‌هايش

سیاوشون

آرمین

پسرک

خلوت انس

واران

تبعیدی خودخواسته

اون و خودش

روستای فطرت‌آباد

تاکسی‌نوشت

بی‌سایه‌بان

ژانرشناسی

 

.....................●●...

 واحد خواهران

ماه عاشق

قمار عشق

ليلي

اتوپيا

دخترم ستاره

هوای خنک استغنا

پاگرد

سوگلی

سازدهنی

صدای بال پروانه

سارایی عمو

خاتون

شکر و طوطیان هند

هديل

دل نوشته‌ها

حرمت چشمان

گلاره و نارنج طلا

تسنیم

ورود ممنوع

بام راحل

لیلای لیلی

قاریناز

مکث

قدغن

مسطتاب زندگی

.....................●●...

پرشین بلاگ

...........................

 

 

    ? چه کارش کنم...؟

چه كارش می‌شود كرد؟ شما خودتان مگر لنگه‌اش را نداريد. نگوييد كه خوب می‌دانيد چه كارش كنيد، كه خودتان هم باور نمی‌كنيد!
بارها محدودش كرده‌ام. حتي تهديدش كرده‌ام كه به چوب می‌بندمش. اما مگر می‌هراسد؟بارها به صحبت نشسته‌ام كه معقول‌باش!
نمی‌دانيد چه‌قدر مناظره كرده‌ايم.به استدلال، به منطق، به عقل. در تمام آنها مغلوب شده است.اما در لحظات خاص و تنهايي دوباره نيرو می‌گيرد. سربلند می‌كند. حتي عصيان می‌كند و تمام براهين و استدلال‌ها را به خنده می‌گيرد. نظر همه را جلب مي كند. دوستي می‌گفت:«دارد بو می‌گيرد، نمكش بزن نگنده!»‌

كار خودش را می‌كند. می‌خواهم راه را جدا كنم. نمی‌شود. آدم كه تكه‌اي از خودش را دور نمی‌اندازد. می‌خواهم پروبالش دهم اما در آزموني، سخت بيراهه رفت. پيرم كرد تا دوباره تلنگري بهش زدم و از مسير خطايش منحرفش كزدم. هنوز هم استعداد بيراهه رفتن دارد! حواسم نباشد می‌بينم، نيست! البته بي خبر نمی‌رود. هميشه قبل از رفتن زمزمه می‌كند. چوبش می‌زنم. صباحي آرام است ولي دوباره جزم و عزم را با هم می‌آويزد.می‌روم برگردانمش.می‌آيد. مقاومت نمی‌كند.اصلا تعامد دارد كه مرا دنبال خودش بكشاند. كه نشانم دهد و فكرم را مشغول كند. آتش را كه برپا كرد، می‌كشد كنار. لب می‌گزم و از خجالت سرخ می‌شوم. ولي خجالت سرش نمی‌شود. اصلا خجالت نكشيدن حكم كار مستحب را برايش دارد. سرش را گرم می‌كنم. با هم رمان می‌خوانيم.به آدم بده‌ي قصه فحش می‌دهيم و هم‌رزم آدم خوبه می‌شويم.پياده‌روي می‌كنيم. مردم را می‌بينيم. به حرف‌هاي ديگران گوش می‌دهيم. حالش را داشته باشد پايه‌ي خوبي هم براي هيئت است. مياندار خوبی است. مخصوصا وقتي گرفته باشد. با هم می‌نويسيم. اعتراف می‌كنم كه هميشه به نوشتن ترغيبم كرده. خيلي وقت‌ها هم فقط براي خودش نوشتم. جز خودش هيچ‌كسي هم نخوانده است.
چه كارش كنم كه معقول شود؟چه كارش مي شود كرد! دل است ديگر...!
 

    


 
۱۳۸٦/۳/۸ :: ۱۱:۱۳ ‎ب.ظ بوقت چشم‌هایش...

شاخه گل ()