آقا مصطفی...

 

این طوری نگاه کردنت مثل شلاق می‌ماند که نوش جونم و گوارای بدنم. راست می‌گویی و حق داری که حقمان است. زندگی را این طور جدی گرفتن و گریه برای غیر او کردن ... شما این را به ما یاد ندادی.

شاگردی نکردیم آقاجان! نازک و نارنجی شدیم و روزگارمان به قهوه‌ای می‌زند.

روح‌ت شاد سردار! یادت گرامی استاد! نفس حق‌ت در آسمان برقرار! 

/ 2 نظر / 14 بازدید
ستاره

خیلی قشنگ و دلنشین می نویسی.امیدوارم دل و نوشته هات مثل هم باشند.بی ریا......

omid

هدفت از این وبلاگ چی هست